Szafirki w doniczce a szafirki w ogrodzie

Szafirki to rośliny należące do rodziny szparagowatych, która obejmuje około trzydziestu gatunków. Mogą one występować w naturalnych siedliskach na terenie Europy, Azji i Afryki. Uprawiane jako rośliny ozdobne – doniczkowe oraz ogrodowe. Są to drobne, niskie kwiaty zdobiące wiosną rabaty kwiatowe, trawniki i ogrody. Cięte kwiaty mogą być używane we florystyce do tworzenia bukietów i naturalnych ozdób. Posadzone w jednym miejscu tworzą piękne skupiska niebieskich kwiatów. Szafirek drobnokwiatowy (Muscari botryoides), to najpopularniejszy i najbardziej rozpoznawalny gatunek, występujący w Europie, w tym także w Polsce.

Szafirki to nie tylko kwiaty ogrodowe. Ich cebulki można sadzić w ozdobnych doniczkach, pojemnikach lub w koszach. Kwitną wtedy, gdy drzewa nie mają jeszcze liści. Niezwykle efektowne stają się wiosenne dekoracje szafirków posadzonych w doniczkach ceramicznych. Odmiany doniczkowe mogą mieć różne kolory kwiatów: niebieskie, jasnoniebieskie oraz białe. Szafirki w doniczce kwitną nieco wcześniej niż odmiany ogrodowe. Można z nich stworzyć mini ogródek i upiększyć otoczenie już w lutym i marcu. Szafirki w doniczce mogą zdobić wczesną wiosną także nasze balkony i tarasy. Można je nawet posadzić w skorupkach jajek, aby w Wielkanoc dekoracja mogła zdobić świąteczne stoły.  Po przekwitnięciu, szafirki w doniczkach można przenieść na kolejny rok do ogrodu. Potrzebujemy jednak oczyścić ich cebulki i przechować w analogiczny sposób jak odmiany ogrodowe.

Kiedy sadzić szafirki? 

Szafirki można rozmnażać na dwa sposoby: wykorzystując nasiona wysiewane jesienią, lub z cebulek sadzonych w lipcu lub w październiku. Wykopywanie cebulek powinno nastąpić w czerwcu lub w lipcu po całkowitym przekwitnięciu kwiatów i uschnięciu liści. Następnie tak wykopane, przechowuje się je np. w piasku lub torfie w temperaturze 20 stopni Celsjusza, aż do jesieni. Można też cebulki oczyścić i pozostawić w przewiewnym miejscu, obserwując, czy nie rozwija się na nich pleśń. Dokonując sadzenia, cebule umieszcza się w ziemi na głębokości około 6-8 centymetrów. W jednej grupie można sadzić od 20 do 25 cebulek szafirków. Możemy kilka razy nawet przezimować szafirki. Cebulki co prawda szybko się rozrastają, tworząc kępy, dlatego kwiaty nie wymagają częstego przesadzania. Można je jednak pierwszego roku posadzić w większych odstępach po około 8-10 centymetrów. Rozmnażają się poprzez rozrost cebul. Licznie powiększają się cebulki przybyszowe. Nie trzeba ich okrywać na zimę.  

Jak uprawiać szafirki? 

Uprawa szafirków jest bardzo prosta. Nie są to rośliny wymagające specjalistycznych zabiegów pielęgnacyjnych. Mogą się rozwijać przez kilka lat w tej samej żyznej i próchniczej glebie. Wzrost jest intensywniejszy, jeżeli będą w kwietniu nawożone. Bardzo ważne jest intensywne podlewanie miejsca wzrostu tych roślin w ogrodzie, czy na rabacie. Nie można dopuścić do całkowitego wyschnięcia gleby. Usuwając przekwitnięte kwiaty nie dopuścimy do rozwoju nasion. Dzięki temu nasza uprawa będzie bardziej okazała. Najlepsze stanowisko dla rozwoju tych roślin stanowią miejsca półcieniste, słoneczne. Dobrze wzrastają pod drzewami, na skalniakach pod wyższymi krzewami.  

Kiedy kwitną szafirki?

Szafirki kwitną na wiosnę - w kwietniu i w maju. Z cebulek wsadzonych do ziemi w lipcu mogą wyrosnąć liście nawet tego samego roku. Roślina zakwitnie natomiast już w kolejną wiosnę. Szafirki mogą zachwycać swoim wyglądem nawet przez wiele lat, rosnąc w tym samym miejscu. Szafirek drobnokwiatowy ma niebieskie kwiaty o kulistym kształcie. Posiadają białe brzegi i zebrane są w bardzo gęstych gronach. Długość jednego kwiatu to około 8 centymetrów. Niektóre gatunki mają charakterystyczny zapach piżma, inne natomiast są bezwonne. Również odmienne mogą być kolory różnych gatunków szafirków: błękitne, granatowe i fioletowe. Bardzo dobrze komponują się w ogrodzie i na rabacie z innymi wiosennymi, nisko rosnącymi kwiatami. W doniczkach i ogrodach, szafirki pięknie kontrastują z kolorowymi hiacyntami oraz żółtymi lub białymi narcyzami.