1. Przez wiele wieków ciasto w makaronowych manufakturach wyrabiano nogami. Ta metoda musiała wzbudzić obrzydzenie u króla Neapolu Ferdynanda II, który wynajął inżyniera, powierzając mu zadanie skonstruowania specjalnej maszyny mieszającej. Był nim Cesare Spadaccini.

2. W 1574 powstała pierwsza korporacja makaronowa. Kilka lat później ogłosiła ona „Regulację Sztuki Mistrzów Makaronowych”.

3. Prawdziwy makaron może być wytwarzany tylko z semoliny. W 1967 włoski parlament zobligował rodzimych producentów makaronu do używania tylko i wyłącznie semoliny z pszenicy durum jako składnika ciasta makaronowego.

4. W połowie osiemnastego wieku koszt maszyny do produkcji makaronu odpowiadał cenie dużego domu. Makaron produkowany w manufakturach był zatem bardzo drogi.

5. Jeśli chcesz mieć pewność, że makaron jest al dente, skorzystaj ze sprawdzonej metody: przełam ugotowany kawałek makaronu - jeśli zniknęła "linia życia", która jest widoczna jako mały biały punkt w przekroju makaronu, oznacza to, że makaron jest rozgotowany.

6. W średniowieczu makaron jadano z serem i pieprzem, a gotowano w rosole wołowym. W dni postne podawano go z pomidorami lub sosem z bazylii (pesto).

7. Historia makaronu sięga głębokiej starożytności. Potrawy przypominające niektóre odmiany makaronu znali starożytni Grecy, Chińczycy i ludy arabskie. Do tytułu wynalazcy tej potrawy pretendują również Koreańczycy, którzy ponoć nauczyli tego rzemiosła Japończyków, a także kraje nadbałtyckie, gdzie makaron pojawił się w pierwszym tysiącleciu przed naszą erą.

8. Najstarsze ślady wytwarzania makaronu znaleziono u Etrusków. Na reliefach grobowca z IV wieku p.n.e. przedstawiono woreczek mąki, naczynie na wodę (wiadro), stolnicę, wałek i nóż, czyli narzędzia używane dziś do przygotowania makaronu.

9. Według niektórych źródeł nazwa „makaron” wywodzi się z dialektu neapolitańskiego i związana jest z niejakim Mascherone, jednym z bohaterów commedia dell`arte. Miał on powiedzieć po sytym choć drogim posiłku, składającym się z bezimiennych wówczas klusek: „Si buoni, ma caroni”, czyli – „dobre, ale drogie”.

10. Nie należy dodawać oliwy do gotującej się wody, gdyż osadza się ona na powierzchni makaronu i może utrudniać wchłanianie sosów. Nie należy również przelewać makaronu wodą, ponieważ spłukuje skrobię.

Zobacz też:

 

 

    Co można przygotować z makaronu? 10 pysznych przepisów ->>

 

 

 

 

    Makaron domowy – przepis podstawowy ->>

 

 

11. W roku 1877 Pietro Barilla otwiera w Parmie mała piekarnię, w której produkuje początkowo zaledwie 50 kg makaronu dziennie. Dzięki bezkompromisowemu podejściu do jakości i stosowaniu wyłącznie najlepszej pszenicy durum, jego wyroby szybko podbijają serca Włochów i już w 1910 roku powstaje pierwsza fabryka rodziny Barilla.

12. Ważne, aby odpowiednio dobrać sos do rodzaju makaronu. Sprawdza się następujące zasady: im makaron cieńszy, tym sos powinien być lżejszy. Im makaron większy i grubszy, tym lepiej nadaje się do zapiekania. Im więcej w makaronie „próżni”, tym przyjmie więcej sosu. Im większa powierzchnia zewnętrzna makaronu, uzyskana dzięki żłobkowaniu, tym łatwiej połączy się z sosem.

13. Podczas gotowania pasty należy użyć właściwej ilości wody: 1 litr na każde 100 g suchego makaronu.

14. Nawet odsączony makaron dalej podlega procesowi gotowania, dlatego należy jak najszybciej połączyć go z sosem. Właściwa ilość sosu wg włoskiej sztuki kulinarnej to taka, która tylko lekko pokrywa powierzchnię makaronu.

15. Jak idealnie gotować makaron? We Włoszech obowiązuje tzw. Zasada „siedem – sto – tysiąc”: 7 gram soli + 100 gram makaronu + 1000 ml wody.

16. Podwójna piramida opracowana przez Barilla Center for Food and Nutrition (Centrum Żywności i Żywienia Barilla) wskazuje, że produkty, których powinniśmy spożywać najwięcej (a więc warzywa, owoce, rośliny strączkowe, makarony, ryż i ziemniaki) mają najmniejszy wpływ na środowisko, natomiast te, których spożycie powinniśmy ograniczać (mięso i słodycze), pozostawiają największy ślad ekologiczny na Ziemi.

17. O to, gdzie powstał makaron spiera się kilka krajów. Włosi dowodzą, że pomysł pojawił się w I w. p.n.e. w czasie rozwoju Rzymu i braku odpowiedniej ilości jedzenia dla jego mieszkańców. Proste danie, początkowo przeznaczone dla biedoty, z czasem osiągnęło niezwykłą popularność, którą cieszy się do dziś.

18. Cesare Spadaccini był konstruktorem widelca z czterema zębami, który zrewolucjonizował sposób jedzenia makaronu. Wcześniej posługiwano się wyłącznie palcami.

19. Według tradycji spaghetti było głównym makaronem stosowanym do przygotowania tzw. „escaped fish”. Czasami z braku czegoś lepszego, ryba była zastępowana wodorostami, które z przyprawami tworzyły coś w rodzaju bulionu rybnego, w którym gotowano makaron.

20. Termin „Rigatoni” pochodzi od grzbietów, które charakteryzują zewnętrzną stronę tego makaronu. Struktura i rozmiar kształtu czyni go idealnym do bogato przyprawionych pikantnych potraw, szczególnie popularnych w południowych Włoszech.

21. Termin „Farfalle” został zainspirowany skrzydłami motyla, które ten makaron przypomina (z języka włoskiego „farfalla”).

22. Początkowo Penne, w przeciwieństwie do innych rodzajów makaronu, było tradycyjnie barwione czystym szafranem, co dawało mu nie tylko inny odcień, ale również unikalny smak.

23. W Neapolu i Ligurii penne jest znane również jako maccheroni i służy do produkcji tradycyjnego świątecznego ciasta, w którym jest używany w całości, bez uprzedniego podzielenia.

24. Spaghetti był prawdopodobnie pierwszym makaronem produkowanym przy użyciu matrycy, przebijanym prostymi, cylindrycznymi otworami.

25. Nazwa „Fusilli” pochodzi od włoskiego słowa „fuso”, czyli „wrzeciono”.

26. Najdłuższy chiński makaron to metrowej długości nitka, którą podaje się  w miseczce zupy w Chinach. Nie wolno jej kroić! Przy wsysaniu makaronu można sobie na szczęście pomóc pałeczkami lub porcelanową łyżką.