Na którym palcu nosić obrączkę?

Obrączka ślubna jest pierścieniem najczęściej wykonanym ze stopu złota, grawerowanym i bez oczka. Młoda Para zakłada ją sobie wzajemnie na dłonie w dniu zaślubin. Od czasów starożytnych niezmiennie wierzy się, że atrybut ten ma przynieść szczęście i urodzaj w małżeństwie, podtrzymać temperaturę uczucia, umocnić więź oraz zniechęcić złych ludzi do ingerowania w związek. Ogromne znaczenie ma palec oraz dłoń, na których znajduje się pierścień. Kilka tysięcy lat temu wierzono, iż żyła miłości, która wiedzie od serca jest umiejscowiona na czwartym palcu lewej dłoni. Jest to powód, dla którego obrączka noszona jest właśnie na palcu serdecznym. Ma ona w ten sposób stanowić amulet sprzyjający powodzeniu w związku.

Zwyczaj zakładania obrączek na palec podczas ceremonii ślubu rozpoczęli i rozpowszechnili starożytni Rzymianie. Była ona praktyczna, ponieważ łatwo po niej można było poznać zamężne kobiety i żonatych mężczyzn. Ponadto obrączka ma okrągły kształt, co symbolizowało wieczność i nieśmiertelność – początek i koniec.

Aby okazać szacunek obrączce jako symbolowi miłości i wierności, całuje się ją przed założeniem na palec drugiej osoby. Popularne stało się personalizowanie pierścieni, poprzez grawerowanie od ich wewnętrznej strony daty ślubu, imion małżonków lub ważnych dla pary cytatów.

Na której ręce nosić obrączkę?

Pomimo upływu wieków pierścień ciągle znajduje się na czwartym palcu. W zależności od kultury różni się jednak dłoń, na której jest umiejscowiony.

Przez część krajów noszona jest na lewym ręku, co pozostało niezmienione od czasów rzymskich. Należą do nich: Francja, Wielka Brytania, Irlandia, Szwecja, Słowacja, Włochy, Czechy, Słowenia, Turcja, Egipt, Brazylia, Meksyk, USA, Iran oraz Kanada.

Na prawą rękę obrączka została przełożona w państwach takich jak: Polska, Niemcy, Austria, Norwegia, Dania, Hiszpania, Grecja, Chile, Indie, Bułgaria, jak również Wenezuela.

W Polsce obrączka  początkowo była zakładana na lewą dłoń, ale krwawa historia państwa, zwłaszcza wojny i powstania narodowe były pobudką do dokonania zmian. Po raz pierwszy zarówno wdowy, jak i pełne małżeństwa zdecydowały się na przeniesienie pierścienia na prawą dłoń tuż po upadku powstania styczniowego w roku 1864, aby zamanifestować żałobę po utraconej ojczyźnie. Później powtarzało się to po każdej klęsce bitewnej narodu. Obecnie podczas ślubu symbol wierności zakłada się na prawą dłoń, a przekłada na lewą w momencie śmierci współmałżonka.

Do momentu zaślubin na serdecznym palcu prawej dłoni powinien znajdować się pierścionek zaręczynowy. W dniu ślubu przekłada się go na drugą dłoń, aby ten mógł ustąpić miejsca obrączce. Dopuszcza się również noszenie obu pierścionków na jednym palcu lub przełożenie zaręczynowego na palec środkowy.

Noszenie najpierw pierścionka zaręczynowego, a potem obrączki na prawej dłoni w Polsce może mieć też wymiar praktyczny. Otóż właśnie tę rękę podajemy na powitanie nowo poznanych osób, które od razu otrzymują informację o naszym stanie cywilnym. Prawa ręka jest też tą, którą przykłada się do serca podczas wyznań i przysiąg.

Kiedy nie nosić obrączki?

Choć obrączka jest symbolem trwałości związku, przywiązania, miłości i wierności, istnieją sytuacje, kiedy jej noszenie nie jest wskazane.

Jedną z nich jest rozwód małżonków. Pierścień jest swoistym symbolem udanej relacji małżeńskiej, w związku z czym większość ludzi decyduje się na pozbycie go już podczas separacji czy zaraz po pierwszej rozprawie rozwodowej. Najczęstszym rozwiązaniem jest wówczas przetopienie biżuterii, sprzedaż, symboliczne wyrzucenie lub oddanie dzieciom na pamiątkę. Podobnie sytuacja ma się z pierścionkami zaręczynowymi – wbrew powszechnej opinii nie zaleca się ich oddawania byłemu partnerowi, a jego dalsze noszenie. Jako zwykła ozdoba dłoni nie przynosi pecha.

Obrączkę warto zdjąć w sytuacji, kiedy przestaje ona pasować na palec lub jest bardzo zniszczona. Usuwa się ją wówczas jedynie na czas renowacji lub zmiany rozmiaru, a po wykonanej usłudze powinna ona wrócić na palec, ponieważ w ogólnym przekonaniu jedynie stałe jej noszenie przynosi szczęście.

Częstą przypadłością mężczyzn jest ściąganie obrączki podczas ważnych spotkań, gdyż uznają oni, że biżuteria nie pasuje do ich stylu ubioru lub po prostu nie chcą być nacechowani mianem „zajętego faceta”.

Część ludzi uważa, iż obrączka nie ma żadnej symboliki, a miłość może trwać i stanowić podstawę dla udanego małżeństwa bez konieczności afiszowania go na zewnątrz.

Istnieją miejsca, gdzie zabronione jest noszenie jakiejkolwiek biżuterii, w tym również obrączek. Stanowią one na przykład niebezpieczeństwo w wykonywanej pracy lub podczas niej mogą ulec zniszczeniu. Dotyczy to między innymi zawodów takich jak: lekarz, pielęgniarka, stolarz, mechanik, operator maszyn, masażysta. Warto wówczas przewiesić obrączkę na rzemieniu na szyi lub schować ją w bezpiecznym miejscu i założyć po wykonanej pracy.

Obrączka może okazać się sporym problemem dla kobiet w końcowym etapie ciąży. Wówczas w ich ciele zbiera się woda, co skutkuje opuchnięciem palców i nóg. Nieściągnięta w porę biżuteria może spowodować niedokrwienie palców i martwicę, a konsekwencji amputację lub konieczność przecięcia pierścionka i ściągania go za pomocą Straży Pożarnej. Sytuacja ma się podobnie podczas wszystkich chorób powodujących zatrzymanie wody w organizmie.