Wieniec adwentowy – korzenie historyczne

Pierwszy wieniec miał pomóc w przygotowaniach do świąt dzieciom z sierocińca, a tradycja ta nie ma korzeni katolickich.
Nauczyciel ewangelicki i pastor, ks.Johann Hinrich Wichern, który prowadził w Hamburgu przytułek dla sierot chciał stworzyć w przytułku domową, rodzinną atmosferę. W 1839 roku na początku adwentu wpadł na pomysł, by upiększyć wystrój świetlicy. Razem z wychowankami w pierwszą niedzielę adwentu zapalił pierwszą świecę adwentową umocowaną na drewnianym kole o średnicy 2 m, by wytworzyć nastrój skłaniający do modlitwy. Następne, mniejsze dwadzieścia cztery świece wychowankowie sierocińca zapalali każdego dnia do Wigilii, gromadząc się na wieczorny śpiew i modlitwę. Początkowo zielenią ozdabiano ściany. Z czasem drewniane koło przystrojono gałęziami jodły. Odtąd w sierocińcu w Hamburgu praktykowano go co roku. Około 1860 r. zrezygnowano z 24 świeczek i w zamian za nie ustawiono tylko cztery, większe, z których każda symbolizowała kolejną niedzielę Adwentu.

Tradycja szybko przyjęła się w rodzinach ewangelickich na północy Niemiec. W latach 20. XX w. zwyczaj przyjął się wśród katolików. Do Polski trafił w 1925 roku.

Zwyczaj ubierania wieńca adwentowego kultywowany jest głównie w rodzinach ewangelickich, jednak coraz częściej zdarza się, że wieniec ubierają też katolicy.

Wieniec adwentowy - dawniej

Dawniej wieńce wykonywano własnoręcznie i z żywych gałązek. Na terenie Warmii i Mazur w pierwszą niedzielę adwentu robiono z choiny wianek i przystrajano czerwonymi wstążkami. Następnie umieszczano na nim świeczkę. Po czym zawieszano go pod sufitem. W każdą niedzielę dodawano świeczkę. Czasem wieniec adwentowy zdobiły wstążki różnych kolorów.

Wieniec adwentowy  - obecnie

Obecnie w Polsce wieńce plecie się na kole drucianym o średnicy 20-40 cm przeważnie z gałązek drzew iglastych. Następnie umieszcza się cztery świece. Katolicy często dobierają świece w kolorystyce szat liturgicznych każdej niedzieli adwentu, czyli trzy świece fioletowe oraz jedna różowa, bądź koloru czerwonego jako wyrażenie radości oczekiwania na Mesjasza.

Wieniec najczęściej umieszcza się na wstążkach pod sufitem albo ustawia w centralnym miejscu w domu. W każdy wieczór niedzieli adwentowej zapalane są świecie w czasie wspólnych spotkań rodziny. W Wigilię zapala się wszystkie świece.

W niektórych katolickich parafiach, w sobotni wieczór lub poranek pierwszej niedzieli adwentu, wieńce adwentowe są święcone i pobłogosławione. Zwyczaj ten nie jest znany w Kościołach ewangelickich.

Wieniec adwentowy  - symbolika

Zapalanie świec na wieńcu adwentowym symbolizuje czuwanie i gotowość na przyjście Chrystusa:

  •  I świeca symbolizuje przebaczenie przez Boga nieposłuszeństwa Adama i Ewy wobec Niego.
  • II świeca stanowi symbol wiary patriarchów Narodu Izraelskiego jako wdzięczność za dar Ziemi Obiecanej.
  • III świeca odnosi się do radości króla Dawida, który celebruje przymierze z Bogiem.
  • IV świeca  symbolizuje nauczanie proroków, głoszących przyjście Mesjasza.

W Wigilię Bożego Narodzenia wszystkie palące się świece stanowią symbol bliskości "przyjścia" Jezusa. Światło świec w wieńcu oznacza nadzieję. Zieleń stanowi symbol trwającego życia. Natomiast kształt kręgu symbolizuje wieczność Boga, który nie ma początku ani końca, oraz wieczność życia Chrystusa. Zaś sam wieniec adwentowy jest symbolem wyczekującego w miłości i radości Ludu Bożego. Stanowi także symbol zwycięstwa i godności królewskiej.